De combinatie(s) van prinses Máxima en Graciela Naum

Uit de Graciela Naum Collectie 2010

Nationale conferentie Microkrediet, Utrecht, 2010

Voor iedere vrouw die de man van haar leven ontmoet, staat de wereld op z’n kop. Voor Máxima Zorreguieta kwam daar tien jaar geleden nog de kwestie bij: ‘Wat moet ik aan?’

Je eigen, vertrouwde kleren vormen een van de weinige vormen van houvast in die overgangstijd van single naar gesettled. Máxima moest zich echter opeens als een prinses kleden. Maar hoe doe je dat als het begrip prinses noch in je cultuur noch in je opleiding zit? Zonder meteen een pak Kleenex op tafel te zetten, is enige compassie met Máxima’s situatie van toen op z’n plaats. En het is begrijpelijk dat ze steun zocht bij haar emotionele vangnet (familie en vrienden) in Argentinië, onder wie haar vertrouwde couturier Graciela Naum.

Señora Naum zegt over die tijd: ‘We waren ervan overtuigd dat ze als prinses een voorbeeldfunctie zou krijgen, dus dat haar kleding daaraan moest worden aangepast.’ Ook waren er enige richtlijnen vanuit het hof.

Tien jaar later kun je over de ideeën die de prinses in spe en couturier hadden én de richtlijnen glim- dan wel schaterlachen.

‘Geen erg strak zittende kleding, matig gebruik van glansstoffen en géén transparante stoffen, niet te korte rokken, niet erg kreukende materialen. En niet te veel decolleté.’

Vergrootglas

Graciela Naum in haar atelier in Buenos Aires

Graciela (GN): ‘Ik was geen deskundige op het gebied van koninklijke kleding. Het was soms lastig om de juiste vorm te vinden, vooral omdat het allemaal heel snel moest. Van de ene dag op de andere werden alle modespecialisten van alle bladen over de hele wereld op haar losgelaten. Haar kledingstijl, die ook voor haar nieuw was, werd meteen onder een vergrootglas gelegd. We hadden nauwelijks tijd om dingen uit te proberen, om te kijken wat werkte en wat niet.’

In alle rust uitzoeken, bespreken en passen was er ook al niet bij.

GN: ‘Er waren zó veel fotografen en die volgden haar overal. Ze kon niet eens meer in mijn winkel binnenkomen. Het was geen doen. Noodgedwongen heb ik haar toen in mijn atelier moeten ontvangen.’

Graciela Naum heeft museumkunde gestudeerd, maar legde zich na een studie van de kledij van de gaucho’s (de ‘cowboys’ van de pampa’s) toe op het ontwerpen van kleding. Aanvankelijk voor kinderen, daarna voor mannen. Sinds 1986 ontwerpt ze kleding voor ‘actieve vrouwen met een klassieke smaak. Nu heeft ze vier winkels in de grote winkelcentra van Buenos Aires.

Máxima’s moeder, Maria del Carmen Cerruti de Zorreguieta, is al jaren klant van Graciela Naum. De ontwerpster heeft Máxima als het ware zien opgroeien. ‘Al vrij jong kwam ze met haar moeder mee. Later kwam ze alleen.’

Classic Chic

De eerste indruk die Nederland destijds van Máxima kreeg, was die van het fuifnummer op het videofilmpje van ‘een vriend’. Maar Graciela kent vooral haar voorkeur voor blazers en broekpakken en ze constateert dat ze die stijl tot op de dag van vandaag in grote lijnen trouw is gebleven. GN: ‘Ze heeft nog altijd elementen van classic chic in haar kleding.’

Doop vliegtuig Martinair 2003

Wezenlijke veranderingen in stijl ten opzichte van vroeger kan Graciela Naum niet ontdekken. ‘Ik zie eigenlijk alleen veranderingen die te maken hebben met haar status als prinses. Zo heeft ze meer avondjaponnen nodig.’

Voor de Nederlanders ligt dat iets anders. Voor hen is de volgorde: ‘feestbeessie’ (Máxima’s eigen kwalificatie naar aanleiding van het gewraakte videofilmpje),  hooggesloten en langgerokt (de eerste maanden na haar verloving) en daarna het vinden van haar eigen stijl.

Misschien is ‘hervinden’ dus een juistere term. GN: ‘Ze heeft altijd heel goed geweten wat haar staat en wat niet. Ze heeft weinig advies nodig. Ik vind het geweldig dat ze destijds zo snel haar eigen stijl heeft hervonden en daarna heeft uitgebouwd. Wat heeft geholpen, is dat het Nederlandse volk haar meteen in het hart heeft gesloten. Dat heeft haar echt veel zelfvertrouwen gegeven ’

Een van de adviezen die Maxima destijds vanuit het hof meekreeg, was: ‘Zorg ervoor dat je met een beperkt aantal kledingstukken veel combinaties kunt maken’. Dus: zoek naar  kledingstukken in gelijksoortige stoffen, maar in verschillende kleuren óf in dezelfde kleuren, maar in verschillende materialen.

Dat is een concreet advies, waar couturiers dus iets mee kunnen. Een mooi voorbeeld daarvan is het rode ensemble (japon en jasje) dat Edouard Vermeulen voor Prinsjesdag 2002 voor de prinses ontwierp. De japon bleek later heel geschikt voor een galadiner. Ook een wit jasje dat Naum in 2001 maakte (foto rechts) was zo’n multi-inzetbaar kledingstuk. Máxima droeg het op de officiële foto’s vlak na de verloving. Daarna kwam het in vele gedaanten en in vele combinaties terug. En telkens werd het door de critici als was het een nieuw kledingstuk beoordeeld. En ‘beeldschoon’ dan wel ‘helemaal goed’ bevonden.

Er was ook een groen-gouden versie.

Trench

Máxima draagt inmiddels kleding van vrijwel alle grote labels en natuurlijk ontwerpt Edouard Vermeulen van het Brusselse huis Natan een groot deel van haar dagkleding.

Muiden, 2006

Voor haar vrije tijd kiest ze nogal eens voor de ontwerpen van Graciela Naum, zoals tijdens een familie-uitje met ‘De Groene Draeck’ (foto links). Ook de ‘trench’ op de snel verboden, maar daarom zo bekende foto van Máxima-met-bril in Buenos Aires vorig jaar, was van Naum.

Die vindt dat een eer. ‘Ook ben ik dankbaar dat ik haar heb mogen begeleiden en dat nog steeds mag doen. Als ze in Argentinië is, komt ze nog altijd naar me toe.’

.

 

 

 

Copyright Els Smit

Gepubliceerd 28 maart 2011


Klik op de foto’s voor vergroting en gedetailleerde bronvermelding