Koninklijk goedgekeurd deel 11

Jantje Smit

 geb. 31 december 1985

Interview met Jan(tje) Smit, 1998

Volendamse artiesten willen altijd het liefste dat je naar hun toekomt. En dan natuurlijk naar ‘de dijk’, het kloppend hart van het dorp. Jantje Smit was daarop geen uitzondering. Ik was, in 1998 toen ik hem voor de kranten van de GPD – Geassocieerde Persdiensten – ging interviewen, benieuwd naar hem. Ik had het effect gezien van zijn optreden met BZN in Breda, toen hij met Carola Smit het duet ‘Mamma’ zong. Nederland had weer een gouden kind om in de armen te sluiten. Het verbaasde mij niets dat zijn eerste solo- cd ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’ een overdonderend succes was. De gelijknamige single was zelfs binnen twee weken tijd vanuit het niets om nummer 1 van de hitparade terecht gekomen. Eind december 1997 was zijn cd ‘Het land van mijn dromen’ verschenen.  Op voorhand waren er al 50.000 exemplaren van verkocht.

Anno 2012, vele bekroonde cd’s en andere onderscheidingen later, is hij de onderkroonprins van Nederland, zo lijkt het soms.  Hij is ambassadeur van SOS Kinderdorpen. Ook bezocht hij ‘onze jongens’ in Afghanistan. Op zijn beurt is hij voor veel Nederlanders ‘Onze Jan’.

In 1998 was hij nog Jantje. Hoewel …

 

GPD, 10 januari 1998

Mama mia, wat een jongen!

''De dijk', het hart van Volendam

Hij was eigenlijk aan het voetballen. Competitie van RKV-Volendam, elftal D 9.

Dag Jan.

“Dag.”

’t Is toch Jan, hè, geen Jantje.

“Nee, het is geen Jantje. Ik heet Jan. Maar ze vonden ‘Jantje’ beter staan, op de hoes en zo. Eerst wilde ik het niet. Ik ben al twaalf. Maar ja, als het moet, dan moet het. En over een paar jaar, als ik groter ben, dan wordt het vanzelf Jan. Eerst dacht ik nog: het kan misschien beter Jannie zijn, want alle kinderen in Volendam krijgen zo lang ze klein zijn ‘ie’ achter hun naam. Maar ja, dan zou het weer Jannie Smit worden en da’s helemaal niks.”

De jeugdige ster houdt van taal. Wat heet? Behalve dat hij heel hoog kan zingen, voor menigeen een vleesgeworden engel is, beschikt hij over een paar andere talenten. Moet er een foto worden gemaakt? Jan poseert alsof hij net een cursus voor fotomodel heeft afgesloten. Moet er Spaans worden gezongen, zoals inderdaad kort geleden moest, omdat ‘Ik zing dit lied voor jou alleen’ in Chili en Argentinië op de markt zou komen, hij doet het.

Solo para ti

Nóg kan hij op verzoek de hele tekst vlekkeloos herhalen. ‘Yo canta solo para ti’. Zelfs de vriend van Annie Schilder, die uit Spanje komt, zou hebben gezworen dat hij met een jonge Spaanse tenor te maken had.

Jan kijkt alsof het is komen aanwaaien en waarschijnlijk is dat ook zo. Voor hem is het gewoon. Bovendien is hij van huis uit nieuwsgierig. Volgend jaar gaat hij, als alles goed gaat, naar het atheneum. Dan zal je op een gegeven moment een takenpakket moeten kiezen.

“Ja, ik weet het. Ik denk dat ik voor een talenpakket kies.”

Waarom?

Jan Smit op de bres voor SOS Kinderdorpen, 2009

“Nou, als je later eens ergens met vakantie gaat, naar Duitsland of Frankrijk, dan kan je met de mensen daar praten. Dat is toch leuk voor die mensen.”

Mamma mia, wat een jongen. Hier nu eens niet: hij is zo eenvoudig gebleven. Hij is nooit anders geweest en er is kennelijk van alle kanten voor gewaakt dat hij het niet hoog in de bol zou krijgen. Hetgeen toch makkelijk had gekund. Op het legendarische concert van BZN in het Chassée Theater in Breda kwam, zag en overwon Jan met ‘Mamma’. Na Heintje hadden we zo’n goeie nog niet gehad. In een jaar tijd zijn de drie CD’s die hij heeft gemaakt bij elkaar, ook dankzij de verkopen in België en Duitsland tien maal goud en een aantal keren platina geworden. De cd ‘Het land van mijn dromen’ die twee weken geleden uitkwam, was op de dag voor verschijnen al goud.

En wat vind Jan er van? Jan vindt het ‘Leuk’. Net zoals hij het ‘Leuk’ vindt dat waar hij komt: in Nederland, België en Duitsland de zalen afgestampt zitten.

“Des te meer mensen hoe beter. Want als je samen zingt – en ze zingen allemaal mee – dan hoor je meer. Dan is er meer sfeer. Als die er niet is, kan je beter stoppen.”

Tulpen uit Amsterdam

Het lijkt wel alsof hij in zijn optredens een vanzelfsprekende voortzetting ziet van ‘De zangertjes van Volendam’, het kinderkoor van meester Beumer waarin hij van nog meer kind af aan bij heeft gezongen.

“We zongen allerlei liedjes. ‘Tulpen uit Amsterdam’, kerstliedjes, de liedjes van BZN.”

Het zijn uitgerekend de heren van BZN (Veerman, Keijzer en Tuijp) die het repertoire voor Jantjes cd’s schrijven. ‘Zomer in ’t land’, ‘Lieve opa’, ‘Ja, ’n sprookjesnacht’. De muziek is zonder meer te omschrijven als (met dank aan Willem van Kooten) ‘palingpop’. Een beetje Frans, een beetje Santa Lucia, maar stikmuzikaal en toegankelijk voor een groot publiek.

Maar heeft Jan inspraak.

“Ze leggen het me voor en als ik het niet leuk vind, dan nemen we het niet op. Ik heb wel eens nee gezegd, nou, ook goed. Waarom ik nee zeg? Dan is het mijn smaak niet. Dat is voor iedereen anders. Smaak kan je niet uitleggen.”

Jan bij de Nederlandse troepen in Afghanistan, rechts lifelong manager Jaap Buys

Heavy metal of hip hop vind je niet op de platen van Jan.

“Ik heb er niks tegen, hoor. Ik hou van alle soorten muziek. Soms luister ik naar 538, soms naar Noordzee, soms naar Sky. Maar het zou heel raar zijn om op de cd’s die ik maak ineens een heel ander nummer te zetten. Dat kan toch niet? Dan begrijpt niemand er meer iets van.”

Op z’n laatste cd staat ook een nummer dat qua tekst een beetje afwijkt van het ‘Mamma – en Opa – en Vakantielandpatroon’. Jan zingt het samen met zijn zusjes, Jenny en Moniek. Het gaat over computers. “Ja, je moet natuurlijk wel een beetje met je tijd meegaan.”

Heintje hebben we nooit over computers hebben kunnen zingen. Die waren er toen nog niet. Het is lang geleden dat we in Nederland een echte jongenssopraan in het populaire genre hebben gehad.

“Nee, er zijn er niet veel geweest. Danny de Munck misschien. Ik heb wel de liedjes van Heintje gehoord. Mijn moeder had zijn platen en ook die van Wilma. Nee, ik vond het niet erg om ‘Mamma’ te zingen. Waarom erg? Dat lied kent iedereen.”

Ze kennen het, zo blijkt, over de hele wereld. Er is vraag naar in Indonesië. Vanuit Zuid-Afrika zijn er al verscheidene dringende verzoeken binnen voor een tournee. Maar ja, de Arbeidswet stelt grenzen, althans in Nederland. In het buitenland zijn wat dat betreft de zeden wat losser, maar het buitenland is óók: ver weg en de school gaat voor. De school en het voetballen.

“Ja, want dadelijk bij het WK zijn al mijn afspraken geblokkeerd. Dan treed ik niet op. Ga ik lekker voetballen kijken.”

En of hij nou weg mag. Voetballen, samen met vriendje Richard, die het hele gesprek al zat te popelen.

 

In 2008 ontmoette Jan het kroonprinselijk echtpaar op de Olympische Spelen in Beijing

 

Copyright Els Smit

Gepubliceerd op 3 april 2012

 

Klik op de foto’s voor vergroting en gedetailleerde bronvermelding